Oct 07, 2022 پیام بگذارید

روش های نابودی موش های خانوادگی

ممکن است موجودات مضر زیادی در خانواده وجود داشته باشد که می تواند به زندگی، سلامت و محیط زندگی خانواده حمله کند، مانند پشه، مگس، موش، سوسک، کک، شپش، کنه، کنه و غیره. آنها می توانند گاز بگیرند، خون بمکند، مردم و حیوانات را مورد آزار و اذیت قرار دهند، بیماری را گسترش دهند، اموال را از بین ببرند و این مقاله به معرفی جوندگان رایج در خانه می پردازد.

جوندگان مضر رایج عمدتاً جوندگان هستند و مضرترین آنها موش های قهوه ای، موش های سینه زرد و موش های کوچک خانگی هستند. موش‌های خانگی قهوه‌ای و موش‌های سینه زرد معمولاً به عنوان موش شناخته می‌شوند و موش‌های خانگی کوچک معمولاً به عنوان موش شناخته می‌شوند. موش‌ها و موش‌ها هر دو جوندگان اهلی هستند، ارتباط نزدیکی با زندگی انسان دارند، متعدد، پراکنده هستند، مهاجرت مکرر دارند و ناقلان بسیاری از بیماری‌ها و اپیدمی‌ها هستند. می تواند بیش از 30 بیماری مانند طاعون، تب خونریزی دهنده همه گیر، نوع موش، تب حصبه و لپتوسپیروز را منتقل کند. آنها همچنین می توانند اشیاء را گاز بگیرند، به محصولات زراعی آسیب برسانند و خسارات اقتصادی زیادی به مردم وارد کنند.

 

1. موش ها (موش های قهوه ای و موش های سینه زرد)

وزن موش های قهوه ای بالغ حدود 400 گرم تا 500 گرم است، بدن بلندتری دارند و مجموع طول سر و تنه بیشتر از طول دم است. موش‌های خانگی قهوه‌ای معمولاً در شکاف‌های کف‌های سیمانی داخلی و کف ساختمان‌های بتنی نقب می‌زنند و در طبیعت، اغلب از علف‌ها و محصولات مختلف به عنوان بستر برای لانه‌سازی استفاده می‌کنند، معمولاً در کنار رودخانه‌ها، خاکریزها یا نزدیک زباله‌دان‌ها راه می‌روند. لانه آنها عموما یک ورودی و چند خروجی دارد. اگرچه موش‌های خانه قهوه‌ای می‌توانند بالا بروند، اما معمولاً در پایه ساختمان‌های مرتفع سوراخ می‌کنند. بنابراین، در شرایط عادی، موش های قهوه ای بیشتر نزدیک به زمین هستند. از طرف دیگر موش های سینه زرد بیشتر روی پشت بام ها، تیرها و سوله ها فعال هستند.

موش های سینه زرد گاهی اوقات موش های پنهان نیز نامیده می شوند. همانطور که از نامش پیداست، موش سینه زرد مانند موش قهوه ای در هوا است. آنها ممکن است در پشت بام ها، انتهای تیرها، سقف ستون ها، زیر بام ها و روی سوله ظاهر شوند و می توانند از دهانه های سقف یا گذرگاه خطوط تاسیسات عمومی وارد فضای داخلی شوند. موش‌های سینه زرد از نظر ظاهری شباهت زیادی به موش‌های خانگی قهوه‌ای ندارند، با پوزه‌ای کمی نوک‌دار، پوسته‌های گوش بزرگ و نازک، به سمت جلو جمع‌شده تا چشم‌ها را بپوشانند، و سر و نیم‌تنه‌ای کمتر از طول دم دارند.

موش های سینه زرد و موش های خانگی قهوه ای هر دو شبگرد هستند و حس بویایی و لامسه خوبی دارند. با این حال، با افزایش تراکم جمعیت، آنها نیز احتمالا فعال هستند. جمعیت آن می تواند به سرعت گسترش یابد، اگر یک جفت موش بالغ در عرض 3 هفته 6 تا 12 جوان تولید مثل کند، یک جفت موش می تواند 640 موش در سال تولید مثل کند و موش های جوان بعد از 3 ماه به بلوغ جنسی می رسند. بنابراین موش ها باید غذا، آب و لانه کافی برای بچه های خود پیدا کنند. عوامل جستجوی ذهنی این جوندگان پتانسیل این را دارند که به طور مستقیم یا غیرمستقیم جان افراد را به خطر بیندازند.

2. موش ها (موش های خانگی کوچک)

موش‌های خانگی کوچک معمولاً کمتر از 30 گرم وزن دارند و دارای پوششی قهوه‌ای مایل به خاکستری، خاکستری مایل به قهوه‌ای یا قهوه‌ای تیره در پشت بدن هستند. موش های خانگی می توانند به طرز ماهرانه ای با جویدن، گاز گرفتن، بالا رفتن یا شنا وارد ساختمان ها شوند. موش‌های خانگی کوچک اساساً شب‌زی هستند و برخلاف موش‌های خانگی قهوه‌ای و موش‌های سینه زرد، دیدن موش‌های خانگی کوچک در طول روز لزوماً نشان‌دهنده انبوه بودن آنها نیست. موش‌های کوچک خانگی همه چیزخوار هستند و عمدتاً دانه‌های گیاهی هستند، اما به غذاهای پرچرب مانند پروتئین و شکر علاقه خاصی دارند. یکی از ویژگی‌های موش‌های خانگی کوچک با موش‌های سینه زرد و موش‌های خانگی قهوه‌ای متفاوت است، یعنی موش‌های خانگی کوچک می‌توانند در محیطی زندگی کنند که آب آزاد کمی دارد یا اصلاً وجود ندارد و می‌توانند آب را از غذا پر کنند.

موش خانه کوچک روزنامه، پارچه یا مواد دیگر را برای ایجاد یک لانه کروی خرد می کند و یک بستر می تواند 20 روز پس از جفت گیری 5 یا 6 موش جوان به دنیا بیاورد. این موش های جوان در عرض 3 هفته از شیر گرفته می شوند و در عرض 6 تا 10 هفته به بلوغ جنسی می رسند و ماده ها می توانند 5 تا 10 بار در سال زایمان کنند. بنابراین در یک سال، یک جفت موش کوچک خانگی ممکن است از نظر تئوری به چندین هزار افزایش یابد.

 

3. کنترل بیولوژیکی آلودگی موش

بسیاری از حیوانات وحشی و اهلی به کاهش تراکم جمعیت جوندگان مانند راسوها، جغدها، مارها و گربه ها کمک می کنند و تحت شرایط خاصی می توانند بسیاری از موش ها را از بین ببرند. از بین بردن بیولوژیکی موش ها می تواند استفاده از داروهای شیمیایی را کاهش دهد و موش ها مقاومتی ایجاد نمی کنند که می تواند به عنوان یک وسیله مهم کنترل مورد استفاده قرار گیرد.

4. اقدامات ضد موش (کنترل اکولوژیکی)

کنترل موثر هجوم جوندگان شامل حذف دستی، کنترل محیطی و کنترل شیمیایی است. تمام ساختمان‌های دارای هجوم موش‌ها باید اقدامات حفاظتی موش را داشته باشند. موش ها می توانند از تیرهای برق و گیاهان خزنده بالا بروند و از طریق سوراخ ها و شاخه ها وارد اتاق شوند. آنها می توانند از چوب خشن، بتون یا صفحات فلزی خشن روی دیوارهای بیرونی بالا بروند و موش های سینه زرد و موش های خانگی قهوه ای می توانند از مدیران اجرایی با قطر 7.5 سانتی متر بالا بروند. علاوه بر این، موش ها برای گاز گرفتن سطوح سخت و صاف مناسب نیستند، اما اگر سطح ناصاف و لبه دار باشد، می توانند بیشتر مواد را گاز بگیرند.

موش های سینه زرد و موش های خانگی قهوه ای می توانند از سوراخ های کوچک 1.2 سانتی متری عبور کنند و موش های خانگی کوچک می توانند از سوراخ های کوچک 0.6 سانتی متری 0 عبور کنند. بنابراین، آب بندی سوراخ ها و شکاف های لوله ای که ممکن است توسط موش ها وارد شود با صفحات فلزی می تواند به طور موثری از ورود موش ها به ساختمان جلوگیری کند. آب بندی لوله ها و کابل ها با قاب موش مخروطی شکل ساخته شده از آهن به جلوگیری از ورود موش ها به ساختمان ها با کمک خزیدن و بالا رفتن کمک می کند. قبل از نقل مکان به یک خانه جدید یا بازسازی، حتماً اقدامات محافظتی موش را بررسی کنید. کانال‌های ورودی عمومی موش‌ها عبارتند از دریچه‌های اگزوز، دهانه‌های هود، ورودی و خروجی لوله تهویه مطبوع، آسیب دیدگی پنجره صفحه نمایش، شکاف‌های درب و پنجره، دهانه‌های فاضلاب، منتهی به جهان خارج یا دیگر طبقات از شکاف‌های مختلف خط لوله و غیره، پس از یافتن ، انسداد به موقع تنها ترکیبی از کنترل محیطی و کنترل شیمیایی بهترین راه برای کنترل آلودگی جوندگان است.

 

5. پاکسازی محیط (پیشگیری از محیط زیست)

نظافت منظم زباله ها و زباله های اطراف ساختمان ها و رعایت بهداشت محیطی می تواند به کنترل تراکم موش ها کمک کند و دلیل اصلی تراکم بالای موش ها در شهرها و حومه ها رعایت نکردن بهداشت محیط است. بنابراین، تمام زباله ها و زباله های ساختمان را حذف و مرتب کنید و در ظرفی سفت و بدون هوا نگهداری کنید. در حاشیه ساختمان، علاوه بر حذف منابع غذایی احتمالی از موش‌ها، انبوهی از زباله‌ها و زباله‌ها نیز برداشته می‌شود و سطل‌های زباله پوشانده می‌شود که این نیز یک اقدام مهم پیشگیری است.

6. طعمه سمی برای کشتن موش ها (کنترل شیمیایی)

جونده کش ها به کنترل هجوم جوندگان و پیشگیری طولانی مدت از آلودگی جوندگان کمک می کنند. در صورت ترکیب مناسب کنترل محیطی و شیمیایی، استفاده از جونده کش ها کاهش می یابد. قبل از راه اندازی پروژه معدوم سازی طعمه، تراکم پیش از انقراض موش باید ارزیابی شود و می توان از شاخص های زیر استفاده کرد.

بدون موش یا تعداد کمی موش: هیچ رد موش وجود ندارد و اگر موش ظاهر شود، ممکن است فقط یک اقلیت باشد و ممکن است اخیراً حمله کرده باشند.

ب تعداد متوسط ​​موش: در معاینه عموماً مدفوع موش های قدیمی و آثار گزش مشاهده شد، یک یا چند موش در شب با کمک چراغ قوه پیدا شد و هیچ موش فعالی در طول روز یافت نشد.

ج تراکم زیاد جوندگان: در بازرسی معمولاً مدفوع تازه، خطوط موش و آثار گزش مشاهده می شود. 3 یا بیشتر موش در شب با کمک چراغ قوه پیدا می شوند و موش ها اغلب در طول روز فعال دیده می شوند.

موش‌های کوچک خانگی از لانه دور نمی‌شوند و می‌توانند پودر تالک را در فواصل 50 تا 100 سانتی‌متری بپاشند تا ردهای موش را برای اندازه‌گیری تراکم نسبی موش‌های کوچک خانگی بررسی کنند. مشاهده این ردپای موش ها می تواند منعکس کننده ناحیه پخش موش های کوچک خانگی در ساختمان باشد.

6.1 فن آوری کاربرد جونده کش ها جونده کش ها به دو دسته تقسیم می شوند: تک دوز و چند دوز. یک دوز واحد که به عنوان جونده کش حاد نیز شناخته می شود، می تواند تراکم موش ها را در مدت زمان کوتاهی کاهش دهد و اثر آن آشکار است، اما این جونده کش ها به سختی می توانند موش ها را به طور مداوم غذا بخورند. تکنولوژی جونده کش تک دوز پیش طعمه اغلب موثر است. اگر موش مقدار کشنده طعمه سمی را بخورد، ناراحت کننده خواهد بود، علائم مسمومیت ظاهر می شود، نمی میرد و سپس رفتار امتناع از غذا ایجاد می کند. قبل از رهاسازی یک دوز طعمه جونده کش، همان نوع پیش طعمه غیر سمی باید در جعبه طعمه قرار داده شود تا هوشیاری جوندگان از بین برود و آن را با منابع غذایی جدید (پیش طعمه) تطبیق دهد.

جونده کش های چند دوزی که به عنوان جونده کش های مزمن نیز شناخته می شوند، عمدتاً از داروهای ضد انعقاد تشکیل شده اند که اثرات سمی تجمعی دارند. پس از خوردن طعمه سمی، موش‌ها کند حرکت می‌کنند و معمولاً بعد از 4 تا 5 روز می‌میرند. موش ها امتناع غذا ندارند و ایمن ترین جونده کش ها هستند. جونده کش های ضد انعقاد به کندی کار می کنند و خود طعمه به عنوان یک پیش ساز عمل می کند. ضد انعقاد عمدتاً توانایی مهار لخته شدن خون است و موش ها معمولاً به دلیل خونریزی داخلی می میرند. موش‌های خانگی کوچک معمولاً نسبت به موش‌ها (موش‌های خانگی قهوه‌ای و موش‌های سینه زرد) نسبت به جونده‌کش‌های ضد انعقاد تحمل بیشتری دارند.

بسیاری از اشکال دوز مختلف جونده کش ها، بسته به شرایط خاص هجوم موش، برای تصمیم گیری در مورد استفاده از آنها مؤثر هستند. این موش بینایی ضعیفی دارد و می توان گفت کور رنگ است. بنابراین، رنگ آمیزی طعمه سمی بی خطرتر است و دانه ها و طعمه های سمی دانه ای با رنگ های روشن و آشکار رنگ می شوند تا از بلع انسان جلوگیری شود.

6.2 فناوری کاربرد ایستگاه طعمه قرار دادن ایستگاه طعمه مستلزم اثربخشی و ایمنی آن است. ایستگاه های طعمه باید طعمه را مرطوب، عاری از گرد و غبار و رطوبت در روزهای بارانی نگه دارند. ایستگاه های طعمه می توانند یک محیط تغذیه ایمن برای موش ها فراهم کنند، نه تنها برای اینکه موش ها احساس امنیت کنند. همچنین برای جلوگیری از افتادن تصادفی طعمه باید از بلع غیرهدف تصادفی جلوگیری کرد. علاوه بر این، ایستگاه طعمه باید بازرسی و جایگزینی طعمه را نیز تسهیل کند.

ایستگاه های طعمه نیازی به سازه های پیچیده ندارند و می توان آنها را در زاویه صاف با تخته های چوبی در گوشه ها میخکوب کرد. به این ترتیب یک منطقه حفاظتی برای جوندگان درست بین تخته ها و دیوار در نظر گرفته شده است. از لوله ای به طول 45 سانتی متر می توان به عنوان ایستگاه طعمه سم استفاده کرد. یک راه خاص تر برای ساخت آن یک جعبه چوبی با سوراخ 0.6 سانتی متر در هر سر است. قسمت بالایی جعبه را می توان برای تسهیل بازرسی و انداختن طعمه باز کرد. اگر ساختن خودتان راحت نیست، می توانید برای خرید آن به بازار بروید. جونده کش ها و طعمه های زیادی در بازار موجود است.

ایستگاه های طعمه باید در مناطقی قرار گیرند که جوندگان فعال هستند و در نزدیکی لانه موش ها یا در مکان هایی که مواد غذایی فراوان است قرار داده شوند و می توانند به جذب طعمه و استفاده کامل از طعمه کمک کنند. ایستگاه های طعمه در کنار دیوار قرار می گیرند زیرا موش ها در یک مسیر ثابت (ریشه های دیوار، گوشه ها، لبه ها) حرکت می کنند.

 

7. تجهیزات تله موش (از بین بردن فیزیکی موش)

اگر مواد شیمیایی مجاز نیستند یا نمی توان از آنها برای کشتن موش استفاده کرد، تله موش بهترین روش است. روش های متداول تله موش عبارتند از گیره های موش، صفحات چسبنده موش و غیره که می توانند به طور موثر تراکم موش ها را کنترل کنند. تله موش موش سینه زرد باید در امتداد پل پرتو یا کانال ورودی دیگر قرار گیرد. تله موش قهوه ای باید زیر کابینت یا در پایه دیوار قرار گیرد. تله موش می تواند از انواع غذاها به عنوان طعمه استفاده کند، کره بادام زمینی طعمه بهتری است، اما باید از نزدیک با مکانیسم ماشه مرتبط باشد تا از لمس آن اطمینان حاصل شود.

 

8. خلاصه ای از نابودی موش

فن‌آوری‌های نابودی جوندگان داخلی، دافع موش‌ها (کنترل موش)، بهداشت محیطی و کاربرد هوشمندانه حشرات موش را پوشش می‌دهد. همیشه باید سوراخ ها و شکاف های لوله را تا حد امکان بسته کرد تا راه عبور جوندگان به داخل ساختمان مسدود شود. یک اقدام خوب تمیز کردن محیط می تواند از افزایش تراکم موش جلوگیری کند. اگرچه استفاده از جونده کش ها می تواند تراکم موش ها را کاهش دهد، اما استفاده از جونده کش ها به تنهایی نمی تواند هجوم موش ها را برای مدت طولانی کنترل کند و باید اقدامات جامعی مانند پیشگیری از موش ها و بهداشت محیطی اتخاذ شود. در مناطقی با تراکم موش کم، تله موش می تواند به طور موثر هجوم موش را کنترل کند. به طور خلاصه، استفاده از کنترل بیولوژیکی، کنترل شیمیایی، کنترل فیزیکی و کنترل محیطی و سایر روش های کنترل جامع برای کنترل علمی و موثر آلودگی جوندگان است.


ارسال درخواست

whatsapp

تلفن

ایمیل

پرس و جو